23 Mart 2020 Pazartesi

Kişisel Koronavirüs Günlüğü

Koronavirüs sebebiyle evdeyim. Gün aşırı koşuya çıkıyorum. Benden başka koşan olmuyor. Tek tük rastladığım kişilerinse uzağından geçiyorum. Kapalı kafelerin yanından geçmek tuhaf bir duygu. Fabrikalar durdu veya üretimi azalttı diye midir bilmem, deniz tertemizdi en son. Geçen akşam koşarken evlerin ışıklarına baktım. Yüzde sekseni beyaz. Sarı ışık kullanan azınlıktan olduğum için kendimi ayrıcalıklı hissettim.

Ufak çaplı bir stok yaptım. Stok dediysem, tek olduğum ve günde iki, bazen tek öğün yediğim için, buzdolabını doldurdum ve makarna, ton balığı filan aldım işte –bana göre stok gene de. Birkaç gündür alışveriş de yapmadım hâliyle. Evde kitabımla uğraşıyorum. Galiba Ocak ayında başlamıştım. İçim mi dolmuş nedir, şimdiden seksen sayfa oldu. Beş yıl sürer diyordum ya, beş yüz sayfa civarında olacak herhalde. Ölmeden onu da bitirmek lazım. Hiç ama hiç acelem yok tabii. İçimdekiler birikmesin yeter. Kenarda not tutup yazmayı sürekli ertelemek kötü bir adet. Biriktirmiyorum artık. Sıcağı sıcağına yazacaksın ne yazacaksan. Bir de, alıntı yapayım, kaynak göstereyim derken mesela on yıl, onbeş yıl önce okuduğun kitaplarda altını çizdiğin yerleri görmek hoş bir duyguymuş. Amma çok not tutmuşum arkadaş.

Tabi bütün gün tıkır tıkır yazacak, düşünecek, tüm gün okuyacak bir kapasite yok bende. Günde bu işlere dört-beş saat ayırırım genelde. Fazlası beynimi yakıyor. Kıpkırmızı oluyor kulaklarım. Onun dışında zaman aylaklıkla geçiyor ki şarj olayım. Televizyon izlemek, YouTube’a bakmak, arasıra müzik dinlemek, bu sıra Blues&Roots dinliyorum, severim Amerikan folklorunun çağdaş yorumlarını, ve Playstation’a takılmakla günler günleri kovalıyor. Stresli değilim. Kendimi kafa olarak en kötü senaryoya hazırladım. Paran yok. Paran varsa da dışarıda alacak ürün yok. Elektrikler kesilmiş. İnsanlar sırt çantalarını alıp yollara düşmüş vs. O kadar kötü bir durumla karşılaşacağımızı sanmam ama psikolojik olarak hazırladım kendimi.

Evde duranlar, umarım zorlanmıyorsunuzdur bu arada? Şahsen yalıtılmaya karşı antrenmanlıyım. Tek başınalığa, kimi ilgilerle hemhâl olmaya, vaktimi doldurmaya alışkınım. Gelgelelim, hiç yalnız kalamayan insanlar da biliyorum. Onlara kolaylıklar dilemek lazım.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder